ملک زاده گفت:

قربون چهره ی ماه و نورانیش برم قربون قلب پر دردش برم
به کجا می نگری
به چه می انديشی
ای به قربان دو چشمت آقا
به سرانجام مسیر
يا در انديشه ی روزی موعود
که دهی پرچم را
برسانی تو به دستان گل سر سبد آل علی
به کجا می نگری
به چه می انديشی
به غريبی خودت
يا که در فکر شهادت هستی
گفتی بودی اينبار
که نگردد تکرار
قصه ی صـلـح امام مجتبی (ع)
وعده دادی ما را،به قيامی خونین
وعده دادی ما را، تو به يک عاشورا
به کجا می نگری
به چه می انديشی
ای سراپا همه عشق
ما تو را ميخواهيم
ما همه عاشق رویت هستيم
در رهت می مانیم
و تو را يک رهبر
و تو را هديه ای از سوی خدا ميدانيم
و بدان ای آقا
اگر از سرهامان ،اگر از تن هامان
پشته ها جمع شود
نفروشیم به کس
تاری از موی شما
نتوانم هرگز
از مسيرت يک دم
تو بگــو يک لحظه
دوری از روی شما…