در فرودگاه همه منتظرند تا اسیران ایرانی از عراق بازگردند. خانواده ی خاله زهرا هم امیدوارند آیت هم در میان آزادگان باشد، هرچند کسی جز خاله زهرا باور ندارد که آیت زنده باشد؛ تا اینکه….

سرهنگ «ستاری» که به تازگی فرماندهی نیروی هوایی را بر عهده گرفته است، از سرگرد «حبیب والا» می‌خواهد تا با او به آشیانه هواپیماهای اسقاطی برود؛ اما از این پیشنهاد منظوری دارد و در آشیانه پیشنهاد مهمی به سرگرد والا می‌دهد.

او از سرگرد والا می‌خواهد تا ساخت اولین هواپیمای سبک ترابری با نام «پرستو» را آغاز کند. سرگرد والا با توجه به سختی کار و شرایط جنگ و تحریم در کشور و نبودِ امکانات، این کار را غیرممکن می‌داند و از سرهنگ منصوری می‌خواهد تا به او فرصت فکر کردن بدهد.

حبیب بر سر دو راهی رد یا قبول پیشنهاد قرار می‌گیرد؛ اما به تدریج و با صحبت‌هایی که با دوست خود «مسعود» و سرهنگ «شرفی»، مسئول بازسازی هواپیماهای «سی ۱۳۰»، می‌کند پی می‌برد که سرهنگ ستاری سابقه درخشانی در انجام کارهای سخت و دشوار دارد، پس او می‌تواند روی حمایت های سرهنگ حساب کند؛ بنابراین پیشنهاد فرمانده‌اش را قبول می‌کند و مشغول فراهم کردن مقدمات کار می‌شود.

با شروع کار دشواری‌های ساخت اولین هواپیمای ساخت داخل مشخص می‌شود که هر کدام از آنها با درایت سرهنگ ستاری حل می‌شود، اما هنوز تا پرواز پرستو راه بسیاری باقی است؛ پرستو اندک اندک برای پرواز آماده می‌شود، اما…

ادبیات دفاع مقدس، نوعی از ادبیات انقلاب است. این ادبیات به داستانهای کوتاه نیز پرداخته است.

در این مجموعه تعدادی اثر منتخب از داستانهای کوتاه انقلاب، با موضوعاتی مانند جنگ و تظاهرات، اعتصاب‌های مردمی و … را می شنوید.

نام داستانها به همراه اسامی نویسنده ها :

داستان اول تفنگ نوشته محمدرضا بایرامی

داستان دوم سرخ چون سنگفرش خیابان پانزده خرداد نوشته علی الله سلیمی

داستان سوم شرکت در یک قتل دسته جمعی نوشته تیمور آقا محمدی

داستان چهارم سرباز سفید نوشته مجید پورولی

داستان پنجم عکس روی درخت نوشته ابراهمیم حسن بیگی

داستان ششم برای تو اسماعیل نوشته فریدون عموزاده خلیلی

داستان هفتم برگردیم گل محمدی بچینیم نوشته جلال وفا

داستان هشتم اسم رمز نوشته ابوالفضل مروی

داستان نهم هفده بعلاوه سه نوشته اکبر خلیل

داستان دهم خشتهای سیاه حیاط آقا سید نوشته وحید آقا کرمی

داستان یازدهم مرد بالای پله ها نوشته مریم محمدی

داستان دوزادهم مسافر نوشته احمد غلاوند

داستان سیزدهم نوشته روی دیورا نوشته سید ناصر هاشمی

داستان چهاردهم استوار ایوبی نوشته ابراهیم حسن بیگی

. من و دوستانم برای اینکه خودی نشان بدهیم، تصمیم گرفتیم مخفیگاه آنها را پیدا کنیم.

یک روز، به طور اتفاقی، متوجه شدم که یکی از آنها در آب‌انبار قدیمی شهر پنهان شده است. من مخفیگاه او را کشف کرده بودم و او که چند سالی در خرمشهر کار کرده بود، می توانست تا حدودی فارسی صحبت کند. او به من گفت که قصد دارد به طرف باختران برود و به کمک من احتیاج دارد. پدر من چند وقتی بود که در جبهه مفقود الأثر شده بود و من که منتظر شنیدن خبری از او بودم، مشتاقانه تصمیم گرفتم به اسیر کمک کنم تا بلکه او خبری از پدرم برای من بیاورد.

در این میان مادربزرگم مدام به خانه ی ما می آمد و اصرار داشت که پدر در جبهه شهید شده و مادر باید با پسردایی اش (فرهاد) ازدواج کند. مادربزرگ مادر را تهدید کرد و گفت که اگر این پیشنهاد را نپذیرد، پولی را که بابت رهن خانه به ما داده، پس می گیرد.

بعد از قراری که با اسیر عراقی گذاشته بودم، سراغ قلکم رفتم و پول آن را برداشتم تا برای او بلیت بخرم، اما به من بلیت نفروختند. تصمیم گرفتم شب هنگام، وقتی همه خواب هستند، پول را به دست او برسانم تا برود و خبری از بابا برایم بیاورد….

 

مختصری درباره نویسنده :

داریوش عابدی در سال ۱۳۳۶ در استان مازندران متولد شد. از جمله فعالیت های او در زمینه نویسندگی می‌توان به همکاری با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، واحد ادبیات حوزه هنری، نشریات هنرجویان پیک قصه‌نویسی حوزه هنری (از شماره ۱۱ به بعد) اشاره کرد. همچنین وی مسئولیت مرکز آفرینش‌های ادبی کانون پرورش فکری استان مازندران و مسئولیت چاپ و انتشار برخی از گاهنامه‌های داستان حوزه هنری را بر عهده داشته است. از این نویسنده کتاب‌های متعددی چاپ و منتشر شده است و داستان «آن سوی مه» بارها جوایز متعددی را نصیب وی کرده است.

فرمانده قرارگاه بعد از مطلع شدن از تحرکات دشمن، عده‌ای را مأمور رساندن مهمات و سلاح به رزمندگان خط مقدم می‌کند. نیروهای عراقی سعی می‌کنند مواضع نیروهای ایرانی را بمباران کنند.

براثر این تحرک دشمن، گروهی از بسیجیان در کانالی پناه می‌گیرند و تلاش می‌کنند راهی برای رهایی از این موقعیت پیدا کنند؛ اما در آن کانال پنج تن از رزمندگان با کمینی از نیروهای عراقی به شهادت می‌رسند.

ناصر به همراه دو تن از بسیجیان بازمانده، تصمیم می‌گیرند از کانال خارج شوند و به سمت آبراهی در نزدیک کانال حرکت کنند که در آنجا متوجه عبور قایق‌های عراقی در آبراه می‌شوند و همه‌ی تلاش خود را می‌کنند تا با اندک مهماتی که در اختیار دارند جلوی نیروهای بعثی را بگیرند. در حین درگیری، «سالار»، یکی از بسیجیان دلاور، به شهادت می رسد و رزمنده نوجوان به اسارت نیروهای بعثی در می‌آید…

سمیرای امروز بیست و هشت ساله است و در کنار مزار پدر از گذشته های دور حرف می زند. فصل هایی که برای او ، مادر، خواهرها و برادرهایش بسیار سخت گذشته است. روزهایی که پدر در جبهه بود. روزهایی که پدر در لباس بسیجی به رزمندگان خدمت می کرد؛ روزهایی که با آمدن، دیدن و حضور پدر در خانه شیرین ترین لحظه ها برای همه اعضای خانواده رقم می خورد. روزهایی که پدر سوی چشم هایش کم شده بود و باوجود درد پاهایش، باز هم عاشقانه برای خدمت و تکلیف به جبهه می رفت. روزهای جبهه و جنگ، روزهای اسرار ناگفته پدر از جنگ. روزهای دلتنگی پدر برای خاکریزها، کانال ها و سنگرها؛ روزهایی که پدر از گلستان و گل های خوش‌بوی آن و رزمنده های جوان با عشق سخن می گفت؛ روزهای گفتنی های پدر از ایثار، گذشت، اخلاص و شهادت …

عملیات مرصاد، آخرین عملیات رزمی جمهوری اسلامی ایران در هشت سال دفاع مقدّس بود. با این تفاوت که نیروهای فراری و اغفال شدة مخالف جمهوری اسلامی، در قالب نیروهای شبه نظامی، موسوم به ارتش آزادی بخش ملّی، تحت رهبری مجاهدین خلق (منافقین) به مرزهای ایران حمله کرده ‌بودند. عملیات مرصاد در روز پنجشنبه، ششم مرداد ماه ۱۳۶۷، به منظور مقابله با منافقین، در منطقة اسلام‌آباد غرب و کرند، در غرب استان کرمانشاه آغاز و منجر به هلاکت منافقین شد. در این عملیات ۱۶۰۰ تا ۲۰۰۰ تن از نیروهای منافقین به هلاکت رسیدند و حدود ۱۰۰۰ تن زخمی شدند و میان کشته شدگان و اسرا، تعدادی از کادرهای سازمان و فرماندهان تیپ ها دیده می شدند.

مینو کمالی برای کمک افتخاری در بخش اعصاب یک بیمارستان که بیشتر بیمارانش مجروحین جنگ هستند، مشغول می شود. او از سوی خانم کریمی مسئول بخش که با بودن وی در بیمارستان مخالف است، راهنمایی می شود. او از طرف دکتر محسنی رئیس بخش اعصاب بیمارستان برای این کار سفارش شده است. مینو به دنبال مهدی رزمنده گمشده ای است که هشت سال پیش به اصرار دکتر محسنی و همسرش به خواستگاری مینو رفته بود. مینو که پدرش باعث جدایی او از مهدی شده، خبر دار می شود که مهدی دچار موج گرفتگی و روان پریشی است. حالا پس از مرگ پدر به توصیه او و با کمک دکتر محسنی دایی مهدی که آشنای خانوادگیشان است در بیمارستان ها به دنبال او می گردد و قصد دارد در این راستا به همه مریض هایی که دچار شوک روحی هستند، کمک کند. او سعی دارد با وجود مخالفت دکتر محسنی به دنبال مهدی بگردد …

حاتم و نادر برای بردن لیلا به قصرشیرین، شبانه، از روستای میرعلی، در مرز عراق، حرکت می کنند. روزهای ابتدای جنگ است و لیلا هم روزهای پایان حاملگی اش را طی می کند. آنها شب هنگام حرکت می کنند تا طبق قولی که به طالب، برادر لیلا، داده‌اند تا صبح به قصرشیرین برسند و همگی راهی کرمانشاه شوند. لیلا کنار رودخانه و داخل ماشین عراقی ها زایمان می‌کند و حرکت آنها به سمت قصرشیرین را به تأخیر می اندازد. نادر و حاتم صبح روز بعد، از رودخانه می‌گذرند و به سمت شهر حرکت می کنند؛ این در حالی است که نیروهای عراقی هم به ورودی شهر رسیده‌اند.

طالب همراه با کلثوم و عبدالله، با وانت یکی از آشنایان جواد، راهی کرمانشاه می شود. در بین راه از رفتن منصرف می‌شود و کلثوم، همسر طالب، هم نمی تواند او را متقاعد کند. طالب قصد دارد به محض رسیدن به اسلام آباد از ماشین پیاده شود و به قصرشیرین بازگردد. نادر و حاتم از ترس عراقی‌ها، لیلا و بچه اش را زیر پُل پنهان می‌کنند و منتظر می شوند. در همین حال چند کامیون عراقی روی پل بالای سر آنها می ایستند …

روزهای پایانی شهریورماه ۱۳۵۹ در روستای «کوت سید صالح» که در منطقه مرزی خوزستان قرار دارد، مردم، به ویژه خانواده بابا احمد، غرق در شادی و نشاط بازگشایی زودهنگام مدرسه در روستایشان هستند. البته پس از سال ها انتظار و بی توجهی رژیم ضد مردمی ستم‌شاهی و حالا با مجوز آموزش و پرورش انقلاب این کار انجام می‌شود. با مساعدت عبدالله آخرین مشکلات نیز حل می‌شود و رحمان، پسرعموی او، تدریس در مدرسه تازه را می پذیرد. قرار بر این است خانه پدری عبدالله محل مدرسه باشد؛ خانه ای که سال‌ها رها شده بود و این اواخر زائر خمیس به شدت در سودای به چنگ آوردن آن بود.

گویا همه چیز خبر از شکوفایی و فردایی روشن می داد، اما در حالی که بابا احمد با کمک زائر خمیس، لوازم مدرسه ازجمله تخته سیاه، میز و صندلی و دیگر وسایل را از آموزش و پرورش اهواز گرفتند، در راه بازگشت به روستا ناگهان انفجاری مهیب زمین و زمان را به لرزه در می آورد. چند هواپیما منطقه را بمباران می کنند و ناگهان همه چیز رنگ عوض می‌کند؛ جنگی ویرانگر به وسیله ارتش متجاوز عراق آغاز می شود.

احمد که از اوضاع و احوال نگران است، پیش عبدالله می‌رود و در همان لحظات که از حمله عراقی ها حرف می زند، چند گلوله توپ در آب منفجر می شود و ماهی‌های زیادی را می کشد. هم‌چنین بلم عبدالله هم منفجر می شود.

از سوی دیگر، قضبان پسر جبارخان که هم کاسه دیروز دربار شاه و فراری ضدّ انقلاب امروز است، به همراه عواملش، به ویژه طارق، خائنانه ستون پنجم دشمن شدند و از پشت به مردم بی دفاع خنجر می زنند …

«جابر» پس از آشنایی با خانواده «سلیمه»، با او ازدواج می کند و در خرمشهر ماندگار می شود. جابر و سلیمه یک دختر و دو پسر دارند. سال ها پیش که او قصد داشت به خرمشهر بیاید، «سعدون» که افسر ارتش بعث بود، به واسطه نفوذی که داشت، توانست گذرنامه جابر را آماده کند.

در این میان «خالد» به «جمیله»، دختر همسایه شان، علاقمند می شود که دوستی دیرینه با خانواده ایشان دارد و سلیمه به این اتفاق پی می برد. جمیله به مادرش می گوید که یک سالی از علاقمندی آن دو به هم می گذرد و خالد قصد دارد با جمیله ازدواج کند؛ اما نمی داند که پدر با این ازدواج موافقت می کند یا نه.

به این ترتیب، سلیمه پادرمیانی می کند و درباره خالد و جمیله با جابر صحبت می کند و او نیز موافقت می کند و همان شب مادر خالد، «زهرا»، با سلیمه تماس می گیرد و برای خواستگاری به منزل آنها می روند و قرار می شود مراسم عقد را آخر شهریور برگزار کنند.

اما سرنوشت روی دیگرش را به خالد و جمیله نشان می دهد؛ بعد از مدت ها، سعدون با جابر تماس می گیرد که پنج شنبه آینده همراه پسرشان، «حافظ» به خرمشهر بیاید و جمیله را برای «حافظ» خواستگاری کند. همه اهل خانه از شنیدن این خبر سردرگم می شوند و جابر نیز دوست دارد لطفی را که سعدون سال ها پیش در حقش کرده، جبران کند؛ از این رو اعلام می کند با ازدواج خالد و جمیله موافق نیست….

سید نورالدین عافی زاده از دی ماه ۱۳۵۹ -یعنی تنها سه ماه پس از آغاز جنگ تحمیلی، به جبهه‌های نبرد با متجاوزان می رود. او حضور در گردان‌های خط‌‌ شکن لشکر ۳۱ عاشورا را به عنوان نیروی آزاد، غواص و فرمانده دسته در جبهه‌های مختلف تجربه کرده و بارها مجروح شده است. نورالدین نزدیک به ۸۰ ماه از دوران جنگ تحمیلی را با وجود جراحات سنگین و شهادت برادر کوچک‌ترش، سید صادق در برابر چشمانش، در جبهه می ماند.کتاب “نورالدین، پسر ایران” روایتی است از عملیات بدر، عملیات والفجر هشت و عملیات کربلای چهار. این کتاب که انتشارات سوره ی مهر آن را در آذر ماه ۱۳۹۰ منتشر کرده، ششصدمین کتاب دفتر ادبیات و هنر حوزه ی هنری سازمان تبلیغات اسلامی در ۲۳ سال فعالیت آن به حساب می‌آید.خاطرات سید نورالدین عافی زاده را ابتدا در سال ۱۳۷۳، آقای موسی غیور، در ۴۰ ساعت مصاحبه به زبان آذری ضبط کرد و معصومه سپهری از سال ۱۳۸۳ کار پیاده‌سازی و تنظیم این مصاحبه‌ها را بر عهده گرفت. وی برای فراهم آوردن این کتابِ ۷۰۰ صفحه‌ای شخصاً نیز، چندین مصاحبه ی تکمیلی از صاحب خاطرات و همرزمان او گرفت.سید نورالدین در بیان انگیزه‌اش برای بازگویی خاطرات جنگ در آخرین برگ خاطراتش چنین گفته است: «اصلاً فکر نمی‌کردم گفتن خاطرات در این زمان اهمیت داشته باشد. هنوز حرف خاطرات جنگ و مصاحبه‌ها مطرح نشده بود. واقعیت این است من هم مرتب درگیر عوارض مجروحیت‌هایم بودم، اما سال ۱۳۷۳ یک شب خواب دیدم آقای خامنه‌ای ورقه‌هایی در دست دارد که می‌خواند و گریه می‌کند. من هم در آن اتاق بودم. کسی گفت این‌ها خاطرات یک جانباز ۷۰ درصد است که ۸۰ ماه در جبهه‌ها بوده و باز می‌گوید که درباره جنگ کاری نکرده‌ام … این خواب فکرم را مشغول کرده بود. احساس می‌کردم وظیفه‌ام در قبال آن‌چه در روزهای جنگ بر سر این مردم آمد، با گفتن این خاطره‌ها به سرانجام می‌رسد. بنابراین خاطرات هشت سال زندگی در متن جنگ را بازگفتم تا یاد آن لحظه‌های بی‌نظیر برای همیشه زنده بماند.»