از پنج سالگی همراه پدر و برادرانم که همگی ورزشکار و اهل زورخانه بودند، به ورزش رو آوردم. برادرانم بسیار تشویقم می‌کردند و می‌گفتند که من استعداد زیادی هم در ورزش باستانی و هم در انواع شیرین‌کاری دارم. از همان موقع ورزش را شروع کردم. تا اینکه در یک مراسم رسمی که کله گنده‌های زیادی هم آمده بودند، توانستم هنری را که بلد بودم، به نمایش بگذارم. مثلاً در سه دقیقه، سیصد دور چرخ زدم که تا آن موقع کسی در سن و سال من نتوانسته بود، انجامش دهد و به همین خاطر بازوبند پهلوانی را به من دادند.

در شیرینی این پیروزی غرق بودم که متوجه شدم پدرم با آدم‌های جدیدی رفت ‌و آمد پیدا کرده است. خیلی زود فهمیدم که پدرم علیه «محمدرضا شاه پهلوی» مشغول فعالیت است و برای اولین‌بار همان‌جا بود که اسم «امام خمینی» را از زبان پدرم شنیدم. دلم می‌خواست من هم کاری که شایسته یک پهلوان با بازوبند پهلوانی است، انجام دهم. پس یک نامه برای امام نوشتم که تا آن‌موقع نمی‌شناختمش و در آن نامه نوشتم برای طرفداری از او و اعتراضش به شاه از همه‌ی عنوان‌هایم گذشتم و دیگر در هیچ فعالیت ورزشی شرکت نمی‌کنم. نامه را در روزنامه اطلاعات آن زمان چاپ کردم. چند ماه بعد انقلاب مردم پیروز شد و امام به ایران بازگشت.

هنوز شیرینی پیروزی انقلاب زیر زبانمان بود که جنگ شروع شد و من هم مثل هر جوان دیگری دوست داشتم به جنگ بروم و کاری برای سرزمینم انجام دهم. اما به خاطر سن و سال کمی که داشتم، اجازه اعزام نمی‌دادند. تا اینکه قرار شد پدرم به همراه تعدادی از ورزشکارهای باستانی به جبهه بروند و برای رزمنده‌ها مراسم اجرا کنند. این برای من فرصت خوبی بود که فضای جبهه را تجربه کنم. در آنجا توانستم برنامه‌های زیادی را برای رزمندگان اجرا کنم و ذره‌ای برای آنها مفید باشم. وقتی از آن مراسم بر می‌گشتیم، فهمیدم که یک تکه از من در آنجا جا مانده است!

این کتاب با زبانی ساده، بزرگ‌مردی از شیرمردان تاریخ این مرزوبوم را توصیف کرده است. امید که چراغ حضورشان در دلمان، روشنی‌بخش راهمان باشد. جمله‌ی معروف شهید ابراهیم هادی این است: «مشکل کارهای ما این است که برای رضای همه کار می‌کنیم، جز خدا.»

پهلوان بسیجی «ابراهیم هادی» از بنیان‌گذاران گروه چریکی شهید اندرزگو در جبهه‌ی گیلان‌غرب است.

شهید هادی در یکم اردیبهشت سال ۱۳۳۶ دیده به جهان گشود و پس از بیست و هفت سال زندگی پرفرازونشیب، در عملیات والفجر مقدمّاتی در منطقه فکه، در تاریخ بیست و دوم بهمن سال ۶۱، به شهادت رسید. همان‌طور که از خداوند می‌خواست، پیکر پاکش در کربلای فکه گمنام ماند.

با سپاس از انتشارات شهید ابراهیم هادی که این کتاب را برای گویا شدن در اختیار گروه کتاب گویا، ایران صدا قرار دادند.

«حاجی» به بچه‌ها قول می‌دهد که حتما برگردد و نگذارد تا آنها به دست دشمن بیفتند. اما او اسیر می‌شود و سال‌ها بعد، از اینکه نتوانسته بچه‌ها را نجات دهد و یا حتی بعد از سال‌ها جنازه آنها را بیابد، آشفته است. «راحله»، همسرش، راضی به رفتن وی به آن منطقه نیست. «رضا»، برادر راحله، هم با وجود تمام اصرارهای حاج نصرت نمی‌تواند محل جنازه‌های بچه‌ها را پیدا کند. ولی حاج نصرت معتقد است که گروه‌هایی که برای تفحص می‌روند، کار خود را به درستی انجام نمی‌دهند. او اصرار دارد که باید خودش به کمک چند نیرویی که فقط بتوانند مین‌های آن منطقه را خنثی کنند، به دنبال بچه‌ها برود. ولی رضا و راحله مخالف‌اند و مانع رفتن حاجی می‌شوند.

حاج نصرت که از رضا ناامید شده است، به سراغ دوستش «رحمان» می ‌‌‌‌‌رود که متخصص خنثی کردن مین بوده و اکنون در آسایشگاه زندگی می‌کند. حاج نصرت از رحمان کمک می‌خواهد تا برای خنثی کردن مین‌های منطقه و یافتن بچه‌ها همراهش برود. رحمان با وجود حال بدش قبول می‌کند. حاج نصرت برای گمراه کردن راحله به او می‌گوید که به یک سفر زیارتی به مشهد می‌رود تا با خودش خلوت کند و به این ترتیب مخفیانه همراه رحمان راهی منطقه می‌شوند تا به دنبال جنازه بچه‌ها بروند.

 

*”همین جاست” به همت بنیاد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس به چاپ رسیده است.

روسری و مانتوی زینب پر از خاک بود، صورتش سرخ شده بود، مادر با تعجب پرسید: «چیزی شده زینب جون؟ چرا اینقدر نامرتبی؟»

زینب چیزی نگفت. خواهرش بغض کرده بود: «او حسابی بحث کرد و بعد با زینب درگیر شد».

مادر با تعجب پرسید: «کی؟»

شهلا گفت:«نمی‌دونم، فقط بین حرف‌هاش از کمونیست و مجاهدین خلق دفاع می‌کرد و به امام خمینی توهین می کرد.»

مادر دلش آشوب شد، سرش گیج رفت، اسم زینب وارد لیست سیاه منافقین شد.

منافقان در اول فروردین سال ۱۳۶۱ هنگام برگشت از مسجد، زینب را ربودند و …… r>
پیکر زینب همراه با پیکر ۱۶۰ شهید عملیات فتح‌المبین تشییع شد و در گلستان شهدای اصفهان، زیر درخت کاج، به خاک سپردند.

 

*کتاب «راز درخت کاج: خاطرات مادر شهید زینب کمایی» نوشته ی معصومه رامهرمزی، برگرفته از داستانی واقعی است. این کتاب را انتشارات شاهد چاپ و منتشر کرده است.

یدالله را برای اولین بار سال ۸۰ در پادگان آموزشی دیدم، یدالله منظم‌ترین دانشجو گروهان بود. در تمرینات اولین نفر بود که داوطلب می‌شد و معیار فرمانده حداقل‌ها قرار می‌گرفت و این کار را برای بقیه سخت می‌کرد. هیچ‌وقت غیبت نمی‌کرد از فرمانده‌ها می‌خواست که بهش سخت بگیرند. اگر فرمانده پیشنهاد رژه رفتن را می‌داد بچه‌ها به جز یدالله می‌گفتند نه، فرمانده هم به دلیل موافقت او همه را رژه می‌برد. هیچ‌وقت به عنوان ارشد گروهان انتخابش نکردیم، می‌دانستیم اگر ارشد شود شب و روزمون سیاه است. تمرینات را فراتر از حد انتظار فرمانده انجام می‌داد و همیشه یک قدم از بقیه جلوتر بود. نمره انظباطش کامل بود و همین باعث می‌شد از طرف فرمانده تشویق شود ویژگی بارز او نظم و هوشش بود همه دوستش داشتند جذب اخلاق خوبش می‌شدند اهل گوشه‌گیری نبود، علاقه زیاد به ورزش داشت.

«مظفر صبحدم» در هنگام جنگ‌های داخلی با فرمانده خود در خانه کوچکی محاصره می‌شوند و امکان فرار هردو نفر وجود ندارد؛ بنابراین مظفر تصمیم می‌گیرد بماند و در برابر نیروهای دشمن مقاومت کند تا یعقوب صنوبر بتواند فرار کند. بعد از این اتفاق، مظفر اسیر می‌شود و به مدت ۲۱ سال در صحرا زندانی می‌شود.

مظفر صبحدم در ۲۲ سالگی اسیر شد و وقتی که در زندان بود فقط فرمانده‌اش، یعنی یعقوب صنوبر به او نامه می‌نوشت. نامه‌های امیدبخشی که در آن به او وعده‌ی زندگی در زیباترین قصر جهان را می‌داد، اما تنها چیزی که مظفر به آن اهمیت می‌داد، پسرش «سریاس» بود. درواقع تنها دلیل زنده ماندن او و تحمل زندان، دیدن دوباره پسرش بود.

در ادامه یعقوب صنوبر، مظفر را از زندان آزاد می‌کند، اما به هنگام آزادی به او می‌گوید که در بیرون از زندان همه تو را از یاد برده‌اند و دنیای بیرون فاسد شده است و همه دچار بیماری‌اند و تو نباید روح پاک خودت را دوباره به دست دنیای خارج بدهی و آن را آلوده کنی. ولی مظفر صبحدم شوق دیدار پسرش را دارد؛ بنابراین از دست فرمانده خود فرار می‌کند و …

محمدعلی آقامیرزایی در این کتاب، داستان زندگی «شهید حاج کاظم نجفی رستگار» را از بدو تولد تا شهادت روایت می‌کند و این روایت‌ها را با نقل قول‌هایی از خانواده، دوستان و هم‌رزمان شهید درهم می‌آمیزد.

حاج کاظم نجفی رستگار، در سال ۱۳۳۹ در شهرری به دنیا آمد و در مکتب بزرگانی چون شهید «دکتر چمران» و «حاج احمد متوسلیان» تربیت شد. او در دوران دفاع مقدس فرماندهی یکی از گردان‌های تیپ رسول‌الله (ص)، فرماندهی گردان میثم لشگر ۲۷ بعثت و همچنین تیپ دوم سپاه تهران (تیپ سیدالشهدا) را به عهده داشت.

حاج کاظم نجفی رستگار در سال ۱۳۶۳ در عملیات بدر به شهادت رسید.

 

*رستگاری در جزیره، نویسنده: محمدعلی آقامیرزایی، نشر شاهد.

این کتاب در مورد جوانی به نام عباس است. که به چگونگی دوران زندگیش، ویژگی‌های شخصیتی، ماجراهای دوران تحصیل و تصمیم بزرگش برای رفتن به جبهه، چون کم سن و سال بود و از طرفی برادر بزرگش هم در جبهه مشغول جنگیدن حق علیه باطل بود، جای خالیش بیشتر برای مادر حس می‌شد،اما عباس با جملاتی عقلی – ایمانی مادر را راضی می‌کند. و این غنچه‌ی نشکفته چون پرستویی عاشق تا عرش اعلی و لقاء وجه‌الله پر می‌کشد. و همچنین در این کتاب به چگونگی مطلع شدن خانواده عباس از شهادت او می‌پردازد.

شهید «عصمت پورانوری» در سن ۱۹ سالگی و ۶۶ روز پس از آغاز زندگی مشترکش، در ۱۹ آذرماه ۱۳۶۰ بر اثر بمباران هواپیماهای دشمن بعثی به شهادت رسید. روایت زندگی و خصوصاً روایت ازدواج این شهیده ی والامقام ، می تواند الگویی برای تمامی دختران این سرزمین باشد.

عصمت پورانوری یکی از ۴۱۴ شهیده مؤمن و مظلوم شهرستان دزفول است که در جریان چنگ تحمیلی و در زیر بمباران و موشکباران شهرهای مسکونی توسط رژیم بعثی عراق به شهات رسیدند. کتاب عصمت، یادآوری خاطرات مادرِ این شهیده می باشد که توسط سیده رقیه آذرنگ جمع آوری و تدوین گشته است. نوشته های در عین حال اینکه خاطره گونه می باشد، اما حالتی داستان وار به خود گرفته و این بهانه ای شده تا خواننده کتاب هر چه بیشتر با فضای موجود حاکم بر کتاب ارتباط برقرار کند و این خصوصیت باعث جذاب‌تر شدن متن و محتوای کتاب شده است. ماجرای زندگی عصمت و حضور معنوی‌اش که پس از شهادت نیز برای مادر به یقین رسیده است در واژه واژه این کتاب شکل گرفته و نویسنده در دلنوشته خود که در پیشگفتار کتاب آورده، این نکته را بیان کرده است و در ادامه نیز با اشاره به خوابی که دیده، این مطلب را بیان می کند که در جریان جمع آوری خاطرات و مطالب مربوط به کتاب، از حضور معنوی خود شهیده بهره‌مند گشته و خود، کار را همان گونه که می خواست هدایت کرده است. کتاب عصمت شامل ۷ روایت (بخش) می باشد که از آغاز تا پایان زندگی شهیده عصمت پورانوری را روایت می کند. در پایان این ۷ روایت، شهادت شهید جاویدالاثر علیرضا پورانوری از زبان همرزمش آمده و بعد از آن گزیده ای از نامه شهید علیرضا پورانوری (برادر شهیده) آورده شده و در و در آخر مطالب دکتر محمدرضا سنگری بر کتاب پایان آن را رقم زده است، و حسن ختام پایان کتاب، نمونه ای از عکس ها و دست‌نوشته های عصمت پورانوری جایگزین شده است و بر زیبایی کتاب افزوده است.

در قسمتی از این کتاب می شنوید:

… باز هم حرفشان گل کرده بود. وقتی با هم حرف می زدند، انگار به اندازه یک سال با هم حرف داشتند. عصمت از وضعیت شهر می گفت، علیرضا هم از جبهه و جنگ. من هم با اشتیاق به حرف‌هایشان گوش می دادم. گاهی با حرف های علی اشک می ریختم. از شهدا که تعریف می کرد، دلم می سوخت و …

 

* این کتاب در ۲۱۶ صفحه و مصور، توسط انتشارات صریر تهران در بهار ۱۳۹۵ به زیور چاپ آراسته شده و در اختیار علاقمندان قرار گرفته است.

با تشکر از بهروز رضوی که بخشی از این کتاب با صدای گرم خود ما را همراهی کردند.

 

همه ی عوامل این کتاب تلاش داشتند تا کاری ماندگار را به نام شهیده عصمت پورانوری ساخته و تقدیم نمایند. راوی این اثر«نازنین مهیمنی» تلاش خود را کرد تا با عشق بتواند به زبان و گویش مردم شهید پرور دزفول نزدیک شود،که البته این مهم به قدر بضاعت صورت گرفت و تلاشی بود برای نزدیک شدن هر چه بیشتر مخاطب به خطه ی جنوب ایران عزیزمان.

با توجه به استقبال ویژه مخاطبان و خوانندگان این کتاب، در آینده ی نه چندان دور این اثر شنیدنی به زبان و گویش های دیگری نیز بازگو خواهد شد تا با هر زبان و قوم و آیینی در زیر پرچم واحد ایران پر شکوه بار دیگر بشنویم و بدانیم آنچه ندیدیم و درک نکردیم و شاید یاد آوری باشد.

درود بر همه ی مردم عزیز ایران از جنوب و غرب گرفته تا شمال و شرق، به ویژه اهالی خونگرم و نجیب دزفول همیشه تا ابد مقاوم.