ضا بالاخره به‌وسیله ی مأموران دستگیر و به اجبار، راهی سربازی می شود؛ اما قبل از رفتن، پری به او می گوید که امام قطعنامه را پذیرفته و جنگ تمام شده است. رضا خوشحال می‌شود و با عده ای برای جست و جو به مناطق جنگی می روند. آنها ناگهان خود را در محاصره ی نیروهای عراقی می بینند و اسیر می شوند. سرهنگ خالد آنها را در محلی نگهداری می کند که نتوانند خبری از خود به ایران برسانند. ۲۲۰ سرباز ایرانی به اسارت نیروهای دشمن درمی آیند بدون اینکه کسی از وجود آنها مطلع باشد. آنها را به تکریت انتقال می دهند

فهمیده ۱۲ ساله بود که حوادث کردستان اتفاق افتاد. خود را به کردستان رساند، ولی به دلیل سن کمش، برادران کمیته او را باز می‌گردانند و درصدد برمی آیند که در حضور مادرش از او تعهد بگیرند که دیگر از شهرستان کرج خارج نشود، ولی او رضایت نمی دهد و خطاب به آنان می‌گوید که خودتان را زحمت ندهید. اگر امام بگوید، به هر کجا که باشد، آماده رفتن هستم.در همان روزهای نخست جنگ تحمیلی، محمد حسین تصمیم می‌گیرد که به جبهه برود و با متجاوزان بعثی بجنگد. زمزمه رفتن را در خانواده و بین دوستانش می‌افکند. در یکی از بیمارستان های کرج خود را به یکی از دوستانش که بستری بود، می‌رساند و با او خداحافظی می کند و از جبهه و جنگ برای او می گوید و تکلیف الهی خود را گوشزد می کند.یک روز که به بهانه خرید نان از منزل خارج شده بود، مبلغ ۵۰ تومان به دوستش می‌دهد و از او می‌خواهد که نان را بخرد و به منزل آنها ببرد و تصمیم خود را برای رفتن به خوزستان به او می‌گوید و از وی می‌خواهد که تا سه روز به خانواده‌اش خبر ندهد تا مانع رفتن او نشوند و سپس آنها را مطلع کند.در تهران یکی از پاسداران کمیته متوجه تصمیم او می شود و سعی می‌کند او را از تصمیمش منصرف کند، اما موفق نمی شود.او که در عزم خود راسخ است، خود را به شهرهای جنوب کشور می رساند و هرچه تلاش می کند همراه گروه به خط مقدم عازم شود، موفق نمی شود.در ادامه با گروهی از دانشجویان انقلابی دانشکده افسری برخورد می کند و نزد فرمانده آنان می رود و از او می خواهد که وی را با خود ببرند. فرمانده نمی پذیرد، اما شهید فهمیده آن‌قدر اصرار می کند تا فرمانده را متقاعد می کند که برای یک هفته او را همراه خود به خرمشهر ببرد. در این مدت کوتاه هر کاری که پیش می‌آید، حسین پیش‌قدم می شود و استعداد و قابلیت خود را در همه کارها نشان می دهد. در همین مدت کوتاه حضور در خرمشهر، با دوستش به نام محمد رضا شمس، مجروح می شوند و آن دو را به بیمارستان منتقل می‌کنند و با وجود مخالفت فرمانده آن گروه و با حالت مجروحیت، دوباره به خطوط مقدم در خرمشهر برمی‌گردد. در حین برخورد با فرمانده و پس از ممانعت وی از حضور در خط مقدم، چشمان حسین پر از اشک می شود و با ناراحتی به فرمانده می‌گوید: من به شما ثابت می‌کنم که می‌توانم به خط بروم و لیاقت آن را دارم. او برای اثبات لیاقت خود، یک بار به تنهایی به میان عراقی ها می رود و لباس و اسلحه‌ای از عراقی ها به دست می‌ آورد و در پوشش یک عراقی، به نیروهای خودی نزدیک می‌شود، به طوری که رزمندگان مشاهده می‌کنند یک عراقی کوچک به طرف آنان می آید! می خواهند به او شلیک کنند، که یکی از آنان می گوید، صبر کنید با پای خودش بیاید، تا اسیرش کنیم. هنگامی که نزدیک می‌شود، می‌بینند حسین است که خواسته ثابت کند می تواند با دست خالی هم با عراقی ها بجنگد و شهامت و لیاقت حضور در خط مقدم را دارد.مسئول گروه که به توانمندی و توانایی و اراده پولادین حسین برای رزم در جبهه اعتماد و اطمینان پیدا می‌کند، به او اجازه ماندن در جبهه را می‌دهد. از آن پس او به اتفاق دوستش، محمد رضا شمس، در یک سنگر قرار می‌گیرند تا اینکه در هجوم عراقی ها به خرمشهر محاصره می‌شوند. محمدرضا شمس زخمی می‌شود و حسین با سختی و زحمت زیاد او را به پشت خط می رساند و به سنگر خود بر می‌گردد و می بیند که تانک‌های عراقی به طرف رزمندگان هجوم می‌آورند و در صدد محاصره آنها هستند.حسین در حالی که تعدادی نارنجک به کمرش بسته و تعدادی نیز در دستش گرفته، به طرف تانک‌ها حرکت می کند. تیری به پای او می‌خورد و از ناحیه پا مجروح می‌‌ شود، اما زخم گلوله نمی تواند از اراده محکم و عزم پولادین او جلوگیری کند. بدون هیچ دغدغه و تردیدی تصمیم خود را عملی می‌کند و از لابه‌‌لای امواج تیر که از هر سو به طرف او می آید، خود را به تانک پیشرو می‌رساند و آن را منفجر می‌کند و خود نیز تکه تکه می شود.افراد دشمن گمان می کنند که حمله ای از سوی نیروهای ایرانی صورت گرفته است، روحیه خود را می بازند و با سرعت تانک‌ها را رها کرده و فرار می‌کنند. درنتیجه، حلقه محاصره شکسته می شود و نیروهای کمکی هم می‌رسند و آن قسمت را از وجود متجاوزان پاک سازی می‌کنند.صدای جمهوری اسلامی ایران با قطع برنامه های خود اعلام می کند که نو جوانی ۱۳ ساله با فداکاری زیر تانک عراقی رفته، آن را منفجر کرده و خود نیز به شهادت رسیده است.

بعد از انتظاری طولانی، «حسن رسولی»، یکی از دوستان حسین، به ایستگاه قطار می رود و به پدر و مادر، می گوید که حسین به تهران نمی آید.در این میان، در گیر و دار جنگ، اسماعیل یکی از هم‌رزمان حسین، هنگام دیدبانی متوجه می شود دشمن حدّ فاصل خاکریز خود با خاک ریز ایرانی را سیم خاردار کشیده است. مرتضی، فرمانده گردان، با دیدن این صحنه می فهمد که دشمن نقشه ای در سر دارد و خیلی سریع دستور می دهد که همه افراد گردان اقدام به شناسایی کنند تا از وضعیت آگاهی شوند.حسین با پرتاب یک کلاه آهنی میان سیم های خاردار، متوجه می شود میدان مین وسیعی روبه‌روی خاک ریز آنها قرار دارد. با این اوصاف، حسین با خودش تصمیم می گیرد به نحوی وارد میدان مین شود و آنها را خنثی کند. او برای عملی کردن نقشه اش، نیمه های شب به سنگر می رود تا چراغ قوه اش را پیدا کند، اما «مشهدی اسد» از خواب می پرد و متوجه می شود حسین به سنگر آمده است؛ حسین که از یافتن چراغ قوه ناامید شده، با اسلحه اش از سنگر خارج می شود و هنوز چند قدمی دورتر نشده که همسنگر او، اکبر، جلوی راهش را می گیرد و …

بعد از مدتی علی در آزمون ورودی ارتش، با کسب نمره‌ی ممتاز، پذیرفته می‌شود؛ اما برای قبولی کامل باید در مصاحبه شرکت کند. علی در مصاحبه نیز پذیرفته می‌شود و روز به روز در کارش پیشرفت می کند، اما به خاطر متدین بودن، مدام زیر ذره بین مسؤلان قرار می گیرد. در این زمان، عراق در حال دست اندازی به مرزهای ایران است و فرماندهان تصمیم می‌گیرند برای محافظت و بررسی حدود مرزی، نیروهایشان را به آن جا اعزام کنند. علی همان افسر خبره‌ای است که برای رسم نقشه‌ی دقیق نظامی به این مأموریت اعزام می شود.در سال های شکل گیری انقلاب، علی برای گذراندن دوره‌های نظامی، راهیِ آمریکا می شود و پس از بازگشت، به سنندج اعزام می‌شود.در آن سال ها ساواک به خاطر حساسیت هایی او را دستگیر می کند که با فرارشاه و پیروزی انقلاب، آزاد می شود.علی صیاد شیرازی برای پیشرفت انقلاب با جان و دل تلاش می‌کند تا این که با شروع جنگ تحمیلی در گیری‌ها شدت می‌گیرد. او در یکی از مأموریت ها زخمی می‌شود و به دستور بنی صدر از فرماندهی قرارگاه برکنار می‌شود.او که از خانه نشینی خسته شده، مانند یک سرباز وظیفه، برای دفاع به جنگ می‌رود. بعد از برکناری بنی صدر؛ امام او را به مقام فرماندهی نیروهای زمینی منصوب می‌کند.در این سال ها، ضد انقلاب‌ها بارها برای ترور علی صیاد شیرازی تلاش کردند، اما موفق نشدند؛ تا این که در سال ۱۳۷۸ او را در مقابل خانه اش به شهادت رساندند.

در مراسم تشییع پیکر شهید لشکری، الیاس ماجرای اسارت شهید لشکری را برای پسرش، امیرمحمد، روایت می‌کند. داستان به سال‌های ابتدایی جنگ برمی‌گردد؛ زمانی که خلبان لشکری، به دست نیروهای بعثی اسیر می‌شود. او اولین اسیر ایرانی است. او شکنجه‌های بسیاری را تحمل می‌کند و از بیمارستان به زندان منتقل می‌شود. هدف دشمن دستیابی به اطلاعاتی از مسائل امنیتی ایران است، اما حسین پاسخ روشنی به آنها نمی‌دهد. در یکی از شکنجه‌ها او را با دست و چشم بسته به میدان تیر می‌برند و فرمان آتش می‌دهند؛ اما او حاضر نمی‌شود اطلاعاتی به آنها بدهد.سال‌ها از اسارت او می‌گذرد، اما هیچ نام‌ و نشانی از او در فهرست صلیب‌ سرخ جهانی ثبت نشده است. حسین، به همراه چند تن از دوستانش، به خاطر شرایط بد زندان دست به اعتصاب غذا می‌زنند. آنها موفق می‌شوند طی ماجرایی به طور پنهانی، رادیویی را به داخل زندان بیاورند و از اخبار ایران باخبر شوند. آنها رادیو را با اسم مستعار «عمو» خطاب می‌کردند. خبر فتح خرمشهر، خبر بمباران شیمیایی حلبچه و در نهایت امضای صلح‌نامه و پایان جنگ خبرهایی بود که آن روزها از رادیو شنیدند…

بهنام و جاسم، به کمک و یاری رسانی به مردم جنگ زده اهتمام داشتند که در این میان جاسم طاهری شهید می‌شود و بهنام همچنان به فعالیت‌های خود در جبهه ادامه می‌دهد و در روزهای پرالتهاب دفاع مقدس جانباز می‌شود و ریه‌ هایش دچار آسیب جدی می شوند؛ به گونه‌ای که برای تنفس با مشکلات زیادی روبه‌روست.حالا ۲۵ سال از آن روزها گذشته و بهنام با وضعیت جسمی سخت در کنار همسرش، مرضیه، که مربی شناست، و دخترش، زهره، زندگی می‌کند. زهره سعی می‌کند با یادآوری روزهای پر از اتفاق و حماسه‌ ی جنگ، او را به زندگی امیدوارتر کند و روحیه‌ ی او را تغییر دهد.فرشید موفق، از دوستان قدیمی بهنام و قهرمان دوچرخه سواری، در نظر دارد در آستانه ی آزادسازی خرمشهر، یک تور دوچرخه‌سواری در این خطه برگزار کند، اما دکتر با حضور بهنام در این مسابقات کاملاً مخالف است و تأکید می‌کند خطرات زیادی برای او در پی دارد اما …